Για πολλά χρόνια, η Meredith Hawkins, ενδοκρινολόγος στο Παγκόσμιο Ινστιτούτο Διαβήτη του Ιατρικού Κολεγίου Albert Einstein, ζητούσε την παγκόσμια αναγνώριση του διαβήτη τύπου 5, ο οποίος συνήθως επηρεάζει άτομα στην Ασία και την Αφρική που βιώνουν σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια.
Τελικά, η αναγνώριση αυτού του τύπου διαβήτη ανακοινώθηκε στις 8 Απριλίου του 2025 κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Συνεδρίου Διαβήτη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη (IDF), το οποίο έλαβε χώρα στη Μπανγκόκ της Ταϋλάνδης.
«Ο διαβήτης που σχετίζεται με τον υποσιτισμό είναι πιο συχνός από τη φυματίωση και σχεδόν τόσο συχνός όσο ο HIV και το AIDS. Ωστόσο, η έλλειψη επίσημης ονομασίας μέχρι πρότινος έχει εμποδίσει τις προσπάθειες διάγνωσης στους ασθενείς ή εύρεσης αποτελεσματικών θεραπειών», είχε δηλώσει η Hawkins το 2025. «Ελπίζω ότι αυτή η επίσημη αναγνώριση ως διαβήτης τύπου 5 θα οδηγήσει σε πρόοδο κατά αυτής της παραμελημένης από καιρό ασθένειας που εξαντλεί σοβαρά τους ανθρώπους και συχνά είναι θανατηφόρα», πρόσθεσε.
Τα τελευταία χρόνια, πολυάριθμες μελέτες σε ζώα και ανθρώπους έχουν δείξει ότι οι χρόνιες ελλείψεις θρεπτικών συστατικών μπορούν να έχουν επιπτώσεις στο πάγκρεας καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής, διαταράσσοντας την ικανότητά του να εκκρίνει ινσουλίνη και να εξισορροπεί τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.
Η εργασία της Hawkins, που δημοσιεύθηκε το 2022, ήταν η πρώτη που καθιέρωσε ένα μοναδικό μεταβολικό προφίλ για αυτόν τον διαβήτη που σχετίζεται με τον υποσιτισμό. Η ίδια και οι συνάδελφοί της διεξήγαγαν μια μικρή δοκιμή στη νότια Ινδία, η οποία έδειξε ότι τα άτομα με MRDM έχουν ανεπάρκεια ινσουλίνης όπως τα άτομα με διαβήτη τύπου 1, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό, και εξακολουθούν να είναι ευαίσθητα στην ινσουλίνη, σε αντίθεση με τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 που αναπτύσσουν αντίσταση.
«Ο διαβήτης τύπου 5 ξεχωρίζει με τη μοναδική παθογένεσή του, η οποία θεωρείται ότι περιλαμβάνει μειωμένη ανάπτυξη του παγκρέατος που προκύπτει από παρατεταμένες περιόδους διατροφικής ανεπάρκειας», έγραψε σε πρόσφατη ανασκόπηση ο Rahul Garg, γιατρός στο Ιατρικό Κολλέγιο και Νοσοκομείο F.H. στην Ινδία.
Τα άτομα με διαβήτη τύπου 5 μπορεί να χρειάζονται μόνο ελάχιστες ποσότητες συμπληρωματικής ινσουλίνης ή να απαιτούν εναλλακτικές προσεγγίσεις για την τόνωση της έκκρισης ινσουλίνης, για να αποφύγουν την κατακόρυφη πτώση ή την επικίνδυνη αύξηση των επιπέδων ινσουλίνης.
«Η ακατάλληλη θεραπεία με ινσουλίνη θα μπορούσε να προκαλέσει υπογλυκαιμία, η οποία μπορεί να αποτελεί ιδιαίτερο κίνδυνο σε περιβάλλοντα με επισιτιστική ανασφάλεια και όπου η παρακολούθηση της γλυκόζης μπορεί να μην είναι οικονομικά προσιτή», εξήγησαν η Hawkins και οι συνεργάτες της, σε μια ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε μετά την επίσημη αναγνώριση του διαβήτη τύπου 5.
