Το 2026 αναμένεται να αποτελέσει μια καθοριστική χρονιά για τον τομέα της Υγείας, καθώς οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, οι δημογραφικές αλλαγές και οι νέες κοινωνικές προκλήσεις επαναπροσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πρόληψη, τη διάγνωση και τη θεραπεία.
Τα συστήματα υγείας καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα πιο σύνθετο και απαιτητικό περιβάλλον, με τον άνθρωπο στο επίκεντρο.
Η ψηφιακή υγεία περνά σε φάση ωρίμανσης το 2026. Ήδη μέσα στο 2025, έγιναν πολλά βήματα προόδου σε αυτή την κατεύθυνση. Η τεχνητή νοημοσύνη αξιοποιείται πλέον πιο συστηματικά στην υποστήριξη κλινικών αποφάσεων, στη διαχείριση μεγάλων όγκων ιατρικών δεδομένων και στην πρόβλεψη κινδύνων για χρόνιες παθήσεις. Η τηλεϊατρική καθιερώνεται ως βασικό εργαλείο, ιδιαίτερα για απομακρυσμένες και ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες.
Επίσης, η ψυχική υγεία παραμένει ψηλά στην ατζέντα και το 2026. Οι υπηρεσίες επεκτείνονται, ενώ αυξάνεται η χρήση ψηφιακών πλατφορμών ψυχολογικής υποστήριξης. Παράλληλα, ενισχύεται η δημόσια συζήτηση για την αποστιγματοποίηση των ψυχικών διαταραχών και την ισότιμη πρόσβαση στη φροντίδα. Παρόλα αυτά, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια σε επιμέρους τομείς (πχ εργασία) για να βελτιωθούν οι δείκτες σε αυτή την κατηγορία.
Κλιματική κρίση και δημόσια υγεία
Οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης καθίστανται ολοένα και πιο ορατές στη δημόσια υγεία. Ακραία καιρικά φαινόμενα, νέοι υγειονομικοί κίνδυνοι και πιέσεις στις υγειονομικές υποδομές οδηγούν σε πολιτικές που συνδέουν την υγεία με τη βιωσιμότητα και την περιβαλλοντική προστασία.
Ελλάδα: Μεταρρυθμίσεις στα χαρτιά, πιέσεις στην πράξη
Στην Ελλάδα, το 2026 βρίσκει το σύστημα Υγείας σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις περί «εκσυγχρονισμού» και «ψηφιακού άλματος», η καθημερινότητα στα δημόσια νοσοκομεία και την πρωτοβάθμια φροντίδα αποκαλύπτει μια διαφορετική εικόνα: υποστελέχωση, εξουθένωση του προσωπικού και αυξανόμενη μετακύλιση του κόστους στους πολίτες.
Η κυβέρνηση επενδύει επικοινωνιακά στην ψηφιοποίηση και στα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, ωστόσο οι δομικές αδυναμίες του ΕΣΥ παραμένουν άθικτες. Οι ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές, ιδιαίτερα στην περιφέρεια και τα νησιά, δεν αντιμετωπίζονται με μόνιμες λύσεις, ενώ οι ελαστικές μορφές απασχόλησης φαίνεται να παγιώνονται ως «κανονικότητα».
Την ίδια στιγμή, η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα υγείας προχωρά ταχύτερα από την ουσιαστική στήριξη των δημόσιων δομών, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για την κατεύθυνση της πολιτικής υγείας. Η πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες γίνεται ολοένα και πιο άνιση, με την οικονομική δυνατότητα να παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταχύτητα και την ποιότητα της φροντίδας.
Το 2026 θα μπορούσε να είναι χρονιά επανεκκίνησης για το ΕΣΥ. Όμως χωρίς γενναίες αποφάσεις, επενδύσεις στο ανθρώπινο δυναμικό και σαφή πολιτική βούληση, ο κίνδυνος είναι η Υγεία να παραμείνει πεδίο εξαγγελιών και όχι ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων -με το κόστος να το πληρώνουν, όπως πάντα, οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι.
