Σοβαρές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο της μακροχρόνιας παραμονής ανθρώπων στα δημόσια νοσοκομεία, χωρίς να υπάρχει πλέον ιατρική ανάγκη. Σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων στην υγεία, περίπου 800 άτομα εξακολουθούν να καταλαμβάνουν νοσοκομειακά κρεβάτια για μήνες ή ακόμη και χρόνια, καθώς δεν έχουν κάποιο ασφαλές περιβάλλον να επιστρέψουν μετά το εξιτήριο.

Τα νοσοκομεία καλούνται, στην πράξη, να καλύψουν κενά κοινωνικής πρόνοιας, μετατρεπόμενα άτυπα σε δομές φιλοξενίας. Πρόκειται για ηλικιωμένους, άτομα με αναπηρίες ή κοινωνικά ευάλωτους ασθενείς που έχουν ολοκληρώσει την ιατρική τους θεραπεία, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι στο σύστημα λόγω έλλειψης διαθέσιμων προνοιακών μονάδων και κοινωνικής υποστήριξης.

Χαρακτηριστική είναι η εικόνα μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής, όπου σε κάθε εφημερία αναπτύσσονται δεκάδες ράντζα στους διαδρόμους. Η πίεση αυξάνεται περαιτέρω, καθώς τα νοσοκομεία της περιφέρειας αδυνατούν να διαχειριστούν τα περιστατικά λόγω υποστελέχωσης, με αποτέλεσμα σημαντικό ποσοστό ασθενών να μεταφέρεται στα ήδη επιβαρυμένα κεντρικά ιδρύματα. Ενδεικτική περίπτωση είναι το νοσοκομείο «Αττικόν», που σε κάθε εφημερία θυμίζει εμπόλεμη ζώνη, με περισσότερα από 100 ράντζα να αναπτύσσονται στους διαδρόμους για να καλυφθούν οι ανάγκες. Την ίδια ώρα, στο συγκεκριμένο νοσοκομείο φιλοξενούνται 17 κοινωνικά περιστατικά από τρεις μήνες έως δύο χρόνια σαν να πρόκειται για προνοιακή δομή, σημειώνει ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος.

Το πρόβλημα επιτείνεται από τη διαχρονική έλλειψη νοσοκομειακών κλινών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η αναλογία κλινών ανά κάτοικο παραμένει χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, γεγονός που οδηγεί σε μετακινήσεις ασθενών μεταξύ κλινικών και αυξημένους κινδύνους για ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Τα νοσοκομεία λειτουργούν στα όριά τους, με το προσωπικό να καλείται να διαχειριστεί καταστάσεις που ξεπερνούν τον υγειονομικό τους ρόλο.

Οι εργαζόμενοι τονίζουν ότι η λύση δεν μπορεί να είναι τα βιαστικά εξιτήρια, καθώς κάτι τέτοιο θα οδηγούσε ανθρώπους στον δρόμο. Αντίθετα, ζητούν άμεση ενίσχυση των κοινωνικών δομών και συντονισμό μεταξύ Υγείας και Πρόνοιας, ώστε τα νοσοκομεία να επιτελούν τον βασικό τους σκοπό: την παροχή ποιοτικής ιατρικής φροντίδας σε όσους τη χρειάζονται πραγματικά.

Σημαντική επισήμανση: τη συγκεκριμένη περίοδο τα νοσοκομεία κατακλύζονται από περιστατικά ιώσεων, δημιουργώντας πολλαπλά προβλήματα. Αφενός τα άτομα που δεν θα έπρεπε να είναι στο νοσοκομείο καταλαμβάνουν σημαντικές κλίνες. Αφετέρου, υπάρχει κίνδυνος να νοσήσουν και οι ίδιοι (και από άλλες λοιμώξεις καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους).

Το ζήτημα αναδεικνύει ένα βαθύτερο διαρθρωτικό πρόβλημα, που απαιτεί πολιτικές αποφάσεις και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, πριν τα νοσοκομεία φτάσουν σε σημείο μη αναστρέψιμης κατάρρευσης.