Οι άνθρωποι που θρηνούν την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου μπορεί να εμφανίσουν διαταραχή παρατεταμένου πένθους, μια ψυχική πάθηση που προκαλείται επίσης από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ακαδημαϊκό περιοδικό PLOS One. Αυτό δείχνει ότι η θλίψη που συνοδεύει την απώλεια ενός ζώου, είναι εξίσου μεγάλη και δύσκολα διαχειρίσιμη με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.
Η διαταραχή παρατεταμένου πένθους μπορεί να διαρκέσει πολλούς μήνες, ή και χρόνια, και συχνά περιλαμβάνει έντονη θλίψη και απελπισία, προβλήματα κοινωνικοποίησης και εκτέλεσης καθημερινών εργασιών, καθώς και αίσθημα ότι ένα μέρος του εαυτού μας έχει πεθάνει.
Μία μελέτη, που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 975 ενηλίκων στο Ηνωμένο Βασίλειο διαπίστωσε ότι το 7,5% των ανθρώπων που είχαν χάσει κατοικίδια ζώα πληρούσαν τα κριτήρια διάγνωσης της διαταραχής παρατεταμένου πένθους. Το ποσοστό αυτό ήταν αντίστοιχο σε άτομα που είχαν «χάσει» κάποιο στενό τους φίλο. Επίσης, ήταν λίγο χαμηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό που συνδέεται με τον θάνατο ενός παππού/γιαγιάς (8,3%), ενός αδελφού/αδελφής (8,9%) ή ακόμα και ενός συντρόφου (9,1%). Μόνο όσοι είχαν χάσει γονείς ή παιδιά είχαν τη διαταραχή σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά, 11,2% και 21,3% αντιστοίχως.
Περίπου το ένα πέμπτο των ανθρώπων που βίωσαν απώλεια κατοικιδίου ζώου και ανθρώπου δήλωσαν ότι η πρώτη ήταν χειρότερη, παρά το γεγονός ότι προηγούμενες μελέτες διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι συχνά αισθάνονται ντροπή, αμηχανία και απομόνωση όταν εκφράζουν θλίψη για ένα νεκρό κατοικίδιο.
Η μελέτη εκτιμά ότι μία στις 12 περιπτώσεις διαταραχής παρατεταμένου πένθους στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκε από τον θάνατο ενός κατοικιδίου ζώου, λόγω του γεγονότος ότι περίπου οι μισοί ενήλικες έχουν κατοικίδια και η διάρκεια ζωής αυτών των κατοικίδιων τείνει να είναι σημαντικά μικρότερη από των ανθρώπων.
Ο συγγραφέας της μελέτης, Philip Hyland, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Maynooth στην Ιρλανδία, δήλωσε ότι η μελέτη έδειξε επίσης ότι τα συμπτώματα αυτού του σοβαρού πένθους για ένα κατοικίδιο ζώο ταίριαζαν πανομοιότυπα με αυτά για έναν άνθρωπο και δεν υπήρχε διαφορά στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βίωναν αυτές τις απώλειες. Μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι η μελέτη παρουσίασε «συνεπή και πειστικά στοιχεία» ότι το πένθος για ένα κατοικίδιο δεν θα πρέπει να υποτιμάται, ενώ ζήτησε να επεκταθούν οι κατευθυντήριες γραμμές για τη έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση της διαταραχής παρατεταμένου πένθους σε αυτές τις περιπτώσεις.
