Η άσκηση υψηλής έντασης φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στη μείωση της πείνας, σύμφωνα με μια μικρή μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό Journal of the Endocrine Society. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν ακόμη πιο έντονο στις γυναίκες.
Ειδικότερα, οι ερευνητές εξέτασαν τη σύνθετη σχέση μεταξύ άσκησης, της ορμόνης γκρελίνης και της αίσθησης πείνας.
Η γκρελίνη είναι γνωστή ως «ορμόνη της πείνας», καθώς αυξάνει την όρεξη. Οι ερευνητές επιχείρησαν επίσης να καλύψουν κενά στη βιβλιογραφία, ειδικά σε ό,τι αφορά το φύλο. Αν και υπάρχουν πολλές μελέτες για τη σχέση άσκησης και όρεξης, οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι λίγες περιλαμβάνουν γυναίκες.
Παράλληλα, προηγούμενες έρευνες επικεντρώνονταν συνήθως μόνο σε μία μορφή γκρελίνης, την ακυλιωμένη γκρελίνη (AG). Η νέα μελέτη δίνει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, καθώς περιλαμβάνει και τη μη ακυλιωμένη μορφή (DAG).
«Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η άσκηση, ιδιαίτερα σε υψηλή ένταση, μειώνει τη συνολική, την ακυλιωμένη και τη μη ακυλιωμένη γκρελίνη. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει πιο έντονα στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες», εξήγησε στο Health Line η Alice Thackray, ερευνήτρια στον μεταβολισμό της άσκησης στο Πανεπιστήμιο του Loughborough, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη.
Τόσο η Thackray όσο και οι συγγραφείς της μελέτης επισήμαναν ότι υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να διευκρινιστούν σχετικά με το πώς η άσκηση επηρεάζει την όρεξη. Όμως, η μελέτη επιβεβαιώνει προηγούμενα ευρήματα και υποδεικνύει έναν πιθανό μηχανισμό πίσω από αυτά.
Πώς επηρεάζει η άσκηση την «ορμόνη της πείνας»
Το σώμα σας καίει συνεχώς θερμίδες, ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας. Όταν ασκείστε, οι ενεργειακές ανάγκες αυξάνονται, με αποτέλεσμα να καίγονται περισσότερες θερμίδες και να μπορεί να αυξηθεί η πείνα. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει πάντα.
Αν και μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, η άσκηση μπορεί και να μειώσει την πείνα. Οι ακριβείς λόγοι δεν είναι πλήρως γνωστοί, αλλά οι ερευνητές έχουν επικεντρωθεί στον ρόλο της γκρελίνης που κυκλοφορεί στο αίμα.
Στη μελέτη συμμετείχαν 14 ενήλικες, 8 άνδρες και 6 γυναίκες. Οι συμμετέχοντες ήταν σχετικά νεαρής ηλικίας. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 43 έτη για τους άνδρες και 32 έτη για τις γυναίκες. Κανείς δεν ήταν υπέρβαρος, καθώς και οι δύο ομάδες είχαν μέσο δείκτη μάζας σώματος περίπου 22.
Κάθε συμμετέχων πραγματοποίησε 3 επισκέψεις με διαφορετικά πρωτόκολλα. Σε κάθε επίσκεψη είτε δεν έκανε καθόλου άσκηση, είτε έκανε άσκηση μέτριας έντασης, είτε άσκηση υψηλής έντασης.
Οι ερευνητές κατέγραψαν μετρήσεις πριν και μετά την άσκηση για την ακυλιωμένη γκρελίνη (AG), τη μη ακυλιωμένη γκρελίνη (DAG), τη συνολική γκρελίνη και το γαλακτικό οξύ, ένα μεταβολικό υποπροϊόν που αυξάνεται κατά την άσκηση και χρησιμοποιείται ως δείκτης μυϊκής κόπωσης.
Οι συμμετέχοντες απάντησαν επίσης σε ερωτήσεις για την όρεξη, το αίσθημα κορεσμού και την επιθυμία για φαγητό, ώστε να προκύψει ένας συνολικός δείκτης αντιλαμβανόμενης πείνας.
Και στις δύο ομάδες, η άσκηση υψηλής έντασης μείωσε τα επίπεδα της DAG. Ωστόσο, στις γυναίκες, που είχαν ήδη υψηλότερα αρχικά επίπεδα γκρελίνης σε σχέση με τους άνδρες, καταγράφηκε σημαντική μείωση και στην AG.
«Η μείωση της ακυλιωμένης γκρελίνης μετά από άσκηση υψηλής έντασης οφειλόταν κυρίως στην ομάδα των γυναικών», ανέφερε η Kara Anderson, πρώτη συγγραφέας της μελέτης και μεταδιδακτορική ερευνήτρια στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.
Ωστόσο, η μείωση της γκρελίνης δεν συνοδεύτηκε ξεκάθαρα από αντίστοιχη μείωση στην αίσθηση πείνας, σε καμία από τις δύο ομάδες.
«Τα επίπεδα πείνας μετά την άσκηση είναι αρκετά παρόμοια σε άνδρες και γυναίκες. Χρειάζεται περισσότερη έρευνα, αλλά φαίνεται ότι άνδρες και γυναίκες μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά στην άσκηση, ιδιαίτερα σε σχέση με τη γκρελίνη», επισήμανε η Anderson.
Γιατί έχει σημασία η ένταση της άσκησης
Η επίδραση της άσκησης στην πείνα και στη γκρελίνη διαφέρει ανάλογα με την ένταση. Η άσκηση υψηλής έντασης είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στα επίπεδα γκρελίνης, τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Εντούτοις, η εικόνα ήταν διαφορετική όταν εξετάστηκε η αίσθηση πείνας.
Στις γυναίκες, τόσο η άσκηση μέτριας όσο και υψηλής έντασης οδήγησαν σε σχεδόν ίδια επίπεδα πείνας, τα οποία ήταν υψηλότερα σε σύγκριση με την κατάσταση χωρίς άσκηση. Στους άνδρες, η άσκηση υψηλής έντασης συνδέθηκε με χαμηλότερη αίσθηση πείνας σε σχέση με την απουσία άσκησης, ενώ η μέτρια ένταση την αύξησε.
Το πιο σημαντικό στοιχείο της άσκησης υψηλής έντασης φαίνεται να σχετίζεται με το γαλακτικό οξύ, το οποίο οι ερευνητές εκτιμούν ότι μπορεί να εμπλέκεται στην «καταστολή της γκρελίνης που προκαλείται από την άσκηση».
Όταν ασκείστε, το σώμα παράγει γαλακτικό οξύ ως υποπροϊόν. Όταν η παραγωγή του ξεπερνά την ικανότητα του οργανισμού να το χρησιμοποιήσει αερόβια, τότε έχετε περάσει το λεγόμενο κατώφλι γαλακτικού οξέος. Για να συμβεί αυτό, απαιτείται άσκηση υψηλής έντασης. Και φαίνεται ότι η αύξηση του γαλακτικού οξέος σε αυτό το επίπεδο μπορεί να είναι καθοριστική για τη μείωση της πείνας.
«Οι αλλαγές στη γκρελίνη που παρατηρήθηκαν με την άσκηση συνέπεσαν με αύξηση του γαλακτικού οξέος, το οποίο έχει προταθεί ως πιθανός μηχανισμός για την καταστολή της γκρελίνης μέσω της άσκησης», τόνισε η Thackray.
«Χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς που επηρεάζουν την όρεξη μετά την άσκηση, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η άσκηση επηρεάζει τη ρύθμιση της όρεξης στον εγκέφαλο», κατέληξε.
