Η παχυσαρκία συνδέεται συνήθως με την υπερβολική πρόσληψη θερμίδων, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ο οργανισμός παίρνει απαραίτητα όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται. Ένα άτομο μπορεί να καταναλώνει περισσότερη ενέργεια από όση χρειάζεται, αλλά η διατροφή του να παραμένει φτωχή σε βασικές βιταμίνες και μέταλλα.

Ειδικότερα, μελέτες που αναλύθηκαν στο International Journal of Obesity έδειξαν ότι πολλά άτομα με παχυσαρκία είχαν ανεπαρκή πρόσληψη σιδήρου, ασβεστίου, μαγνησίου, ψευδαργύρου, χαλκού, φυλλικού οξέος, βιταμίνης Α και βιταμίνης Β12, με την ποιότητα της διατροφής να αναφέρεται ως βασικός παράγοντας.

Σε ποια θρεπτικά συστατικά έχουν συχνότερα ελλείψεις τα άτομα με παραπάνω βάρος

Το παραπάνω φαινόμενο περιγράφεται συχνά ως διατροφικό παράδοξο: ενώ υπάρχει περίσσεια θερμίδων, μπορεί να υπάρχει έλλειψη σε μικροθρεπτικά συστατικά. Η βασική αιτία είναι η χαμηλή ποιότητα της διατροφής. Μια διατροφή που βασίζεται σε τρόφιμα με πολλές θερμίδες και χαμηλή θρεπτική αξία μπορεί να καλύπτει την ενεργειακή πρόσληψη, αλλά να αφήνει κενά σε βιταμίνες, μέταλλα και φυτικές ίνες.

Ωστόσο, ηεικόνα φαίνεται να μην περιορίζεται μόνο στο τι τρώει ένα άτομο. Η παχυσαρκία μπορεί επίσης να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο το σώμα απορροφά, κατανέμει και μεταβολίζει ορισμένα θρεπτικά συστατικά.

Πρόσφατη ανασκόπηση ανέφερε ότι στην παχυσαρκία καταγράφονται συχνά ελλείψεις σε σίδηρο, ψευδάργυρο, μαγνήσιο, ασβέστιο, βιταμίνη D, βιταμίνη Β12 και φυλλικό οξύ. Ωστόσο, αν και συχνά στη βιβλιογραφία αναφέρονται οι παραπάνω ελλείψεις όταν γίνεται λόγος για παχύσαρκα άτομα, η εικόνα είναι πιο σύνθετη καθώς τα ευρήματα διαφέρουν από μελέτη σε μελέτη.

Το πιο σταθερό εύρημα αφορά τη βιταμίνη D. Μελέτη σε ενήλικες στην Αυστραλία, που δημοσιεύθηκε στο BMJ Open, βρήκε σταθερή συσχέτιση ανάμεσα στη σοβαρή παχυσαρκία και την έλλειψη βιταμίνης D.

Το εύρημα αυτό έχει πρακτική σημασία, επειδή η βιταμίνη D δεν αφορά μόνο την υγεία των οστών, αλλά συμμετέχει σε πολλές λειτουργίες του οργανισμού και η έλλειψή της είναι συχνό εύρημα σε πληθυσμούς με αυξημένο κίνδυνο. Η ίδια μελέτη κατέληξε ότι χρειάζονται στρατηγικές δημόσιας υγείας για την πρόληψη της έλλειψης βιταμίνης D σε αυτόν τον πληθυσμό υψηλού κινδύνου.