Η χώρα μας βρίσκεται συνεχώς στις πρώτες θέσεις, αναφορικά με την ιδιωτική δαπάνη. Ένας από τους βασικούς λόγους είναι η συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα. Αυτό το θέμα αναδείχθηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Ένωσης Ασθενών Ελλάδας.
Στο πλαίσιο της συζήτησης που έλαβε χώρα, ο διευθυντής Εταιρικών Υποθέσεων της MSD Αντώνης Καρόκης, παρουσίασε μελέτη, σύμφωνα με την οποία η ιδιωτική συμμετοχή των ασθενών βαίνει αυξανόμενη συνεχώς και έχει σχεδόν διπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, από 416 εκατ. ευρώ το 2012, σε 810 εκατ. ευρώ το 2024.
Οι ακάλυπτες ιατρικές ανάγκες λόγω κόστους, λίστας αναμονής ή απόστασης φτάνουν το 21,9% του πληθυσμού ή το 32,3% του πληθυσμού με χαμηλό εισόδημα, όταν τα ανάλογα ποσοστά στην Ε.Ε. φτάνουν κατά μέσο όρο το 3,6% και το 6%, αντίστοιχα.
Σε ότι αφορά τα φάρμακα, το 64% της φαρμακευτικής δαπάνης χρηματοδοτείται από τη φαρμακοβιομηχανία (σε ποσοστό 54%) και τους ασθενείς, ενώ το δημόσιο καλύπτει μόλις το 36% της δαπάνης. Την ίδια ώρα, ο δημόσιος τομέας καλύπτει πάνω από 65-75% στα κράτη-μέλη της Ε.Ε.
Ο κ. Καρόκης σημείωσε στην τοποθέτησή του ότι οι ασθενείς επιβαρύνονται διπλά, είτε με συμμετοχή 10% ή 25%, είτε με τη διαφορά μεταξύ λιανικής τιμής του φαρμάκου και τιμής αποζημίωσης του ΕΟΠΥΥ. Η συμμετοχή αυτή δεν έχει «δίχτυ προστασίας» για τους ασθενείς, σε αντίθεση με αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου θέτουν ανώτατο όριο, πέρα από το οποίο η κάλυψη του δημοσίου φτάνει το 100% και όλα τα φάρμακα για το υπόλοιπο έτος χορηγούνται δωρεάν.
Εστιάζοντας στους ασθενείς με πολυνοσηρότητα, έφερε ως παράδειγμα ασθενή με υπέρταση, διαβήτη και χοληστερίνη, που το κόστος των φαρμάκων του φτάνει τα 1.980€ τον χρόνο. Η συμμετοχή του ασθενή φτάνει τα 396 ευρώ κατ΄ έτος, δηλαδή στο 3,38% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, όταν στη Γαλλία περιορίζεται στο 0,15%, στη Μ. Βρετανία κυμαίνεται μέχρι 0,30%, στη Γερμανία σε κάτω του 1% και στην Ε.Ε. κατά μέσο όρο σε 1,26%.
Το αποτέλεσμα είναι η συμμετοχή στα φάρμακα να αποτελεί μια επιβάρυνση τουλάχιστον τετραπλάσια στην Ελλάδα, έναντι της Γερμανίας και σχεδόν τριπλάσια από το μέσο όρο της Ε.Ε.
Εξαιτίας της δυσβάσταχτης επιβάρυνσης, οι ασθενείς δεν καταφέρνουν πάντα να ακολουθήσουν πλήρως τη θεραπεία τους, καταφεύγουν σε υποκατάστατα με επικίνδυνες αλληλεπιδράσεις και ανεπιθύμητες ενέργειες, γεγονός που οδηγεί σε αύξηση των νοσηλειών κατά 2,4-6,5%, προκαλώντας πρόσθετο νοσοκομειακό κόστος που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί, της τάξης των 500 εκατ. ευρώ.
Ο κ. Καρόκης, πρότεινε την ελάφρυνση των ασθενών με συννοσηρότητες κατά 120 εκατ. κατ΄ έτος, με την υιοθέτηση 10% συμμετοχής στα φάρμακά τους. Στην περίπτωση μάλιστα που θα επιλεγόταν να τεθεί και ετήσιο πλαφόν συμμετοχής στα 250 ευρώ, τότε η οικονομική ανακούφιση θα ήταν επιπλέον 160 εκατ. ευρώ.
Για την εξισορρόπηση της πρόσθετης επιβάρυνσης στο σύστημα, πρότεινε αύξηση της δυνατότητας μείωσης των τιμών των φαρμάκων από 7% σε 10%, απόφαση που θα μπορούσε να εξοικονομήσει περί τα 170 εκατ. ενώ πρόσθετες εξοικονομήσεις θα μπορούσαν να επέλθουν από την μείωση των συμμετοχών και την καλύτερη συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία τους.
