Οι νέοι γιατροί στην Ελλάδα εργάζονται ασταμάτητα. Αυτό είναι το συμπέρασμα της έκθεσης REST-JD της Ευρωπαϊκής Ένωσης Νέων Γιατρών (European Junior Doctors), της μεγαλύτερης πανευρωπαϊκά μελέτης για τον χρόνο εργασίας και την ικανοποίηση των ειδικευόμενων.
Συγκεκριμένα, ενώ το νόμιμο όριο είναι 48 ώρες την εβδομάδα, στην Ελλάδα οι νέοι γιατροί εργάζονται 72 ώρες!
Η Ελλάδα είναι η χειρότερη χώρα και σε αυτόν τον τομέα. Παράλληλα, συνολικά οι νέοι γιατροί εργάζονται κατά μέσο όρο 57 ώρες την εβδομάδα, το οποίο είναι 17 ώρες παραπάνω από το συμβατικό ωράριο των 40 ωρών και 9 ώρες πάνω από το όριο των 48 ωρών. Πάνω από τα δύο τρίτα (71%) ξεπερνά τις 48 ώρες, κάτι που χαρακτηρίζεται στην έκθεση ως «δομική και εκτεταμένη παραβίαση» της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία:
- 1 στους 5 (20%) αναφέρει ότι δουλεύει πάνω από 70 ώρες την εβδομάδα και 1 στους 10 (10%) ξεπερνά τις 80 ώρες!
- Η μεγαλύτερη σε διάρκεια βάρδια είχε διάμεσο χρόνο 24 ωρών, πολύ πάνω από τα πρότυπα επαγγελματικής υγείας.
- Σχεδόν 9 στους 10 (88%) αναφέρουν υπερωρίες, και πάνω από τα δύο τρίτα (69%) αυτών των υπερωριών είναι απλήρωτες.
Λιγότερες μέρες ξεκούρασης για τους γιατρούς στην Ελλάδα
Στον αντίποδα η χώρα μας είναι από τις χειρότερες χώρες στις ημέρες ξεκούρασης. Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 6 ημέρες ξεκούρασης, ενώ σε Μάλτα, Ελλάδα και Λετονία οι ημέρες ξεκούρασης περιορίζονται στις 4-5. Το 35% δεν έλαβε τις ελάχιστες τέσσερις εβδομάδες ετήσιας άδειας που προβλέπει η νομοθεσία.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι ειδικευόμενοι γιατροί στην Ευρώπη εργάζονται συχνά σε μεγάλες βάρδιες με ανεπαρκή διαλείμματα, περιορισμένη εβδομαδιαία ανάπαυση και, σε πολλές περιπτώσεις, ανεπαρκή ετήσια άδεια. Αυτά τα ελλείμματα στον χρόνο ανάρρωσης επιδεινώνουν τους κινδύνους που σχετίζονται με τις πολλές ώρες εργασίας, αυξάνοντας την πιθανότητα επαγγελματικής εξουθένωσης, εγκατάλειψης της εργασίας και υποβαθμισμένης ποιότητας φροντίδας και ασφάλειας των ασθενών.
Χαμηλή ικανοποίηση
Συνοψίζοντας, η δυσαρέσκεια -και όχι η ικανοποίηση- αναδεικνύεται ως το καθοριστικό χαρακτηριστικό της εργασιακής ζωής των ειδικευόμενων ιατρών στην Ευρώπη. Η επικράτηση της δυσαρέσκειας τόσο με την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, όσο και με την ισχυρή της σύνδεση με τις πολλές ώρες εργασίας, σηματοδοτεί έναν επείγον κίνδυνο επαγγελματικής εξουθένωσης και απώλειας εργατικού δυναμικού. Χωρίς διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων, τα συστήματα υγείας αντιμετωπίζουν κλιμακούμενες προκλήσεις στη διατήρηση των ιατρών και στη διατήρηση της ποιότητας της φροντίδας των ασθενών.
