Ακόμα μία δομή του ΕΣΥ ταλανίζεται από ελλείψεις γιατρών, ένα φαινόμενο που το βλέπουμε σχεδόν καθημερινά. Αυτή τη φορά, μετά από καταγγελία της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών, στο φως της δημοσιότητας έρχεται το Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου.
Το στοιχείο που δείχνει την έκταση των ελλείψεων, είναι ότι αν και το οργανόγραμμα του νοσοκομείου (το οποίο βέβαια είναι ξεπερασμένο) προβλέπει 81 γιατρούς ΕΣΥ, τελικά σήμερα στη δομή εργάζονται μόλις 41!
Αξίζει να σημειωθεί ότι το νοσοκομείο βρίσκεται σε μια περιοχή με μεγάλες βιομηχανίες και πολλούς άλλους χώρους δουλειάς, με κινδύνους πρόκλησης εργατικών και βιομηχανικών ατυχημάτων, αλλά και πλησίον σε έναν από τους κεντρικότερους οδικούς άξονες (Αθηνών - Κορίνθου - Πατρών). Επομένως το γεγονός ότι στερείται βασικές ειδικότητες ιατρικού προσωπικού, μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για τους υγειονομικούς και -κυρίως- την υγεία του λαού συνολικότερα.
Σύμφωνα με την Ένωση, στο Ακτινολογικό εφημερεύει μία μόνο μόνιμη ακτινολόγος, έχοντας δυνατότητα διενέργειας μόνο αξονικών τομογραφιών (εκτός από τις απλές ακτινογραφίες) που γνωματεύονται από ιδιωτική εταιρεία μέσω διαδικτύου και δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα για πραγματοποίηση άλλων αναγκαίων υπερηχογραφικών εξετάσεων.
Στην παθολογική απέμειναν τρεις παθολόγοι με όγκο εργασίας άνω των 60 περιστατικών, νοσηλευόμενων πολλές φορές, την εβδομάδα, ενώ η ΜΕΘ έχει αναστείλει τη λειτουργία της λόγω έλλειψης μόνιμου ιατρού.
Στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών απέμειναν τέσσερις γιατροί, με της εφημερίες να καλύπτονται οριακά με τη γνωστή τακτική των «μετακινήσεων» γιατρών από τα ήδη υποστελεχωμένα Κέντρα Υγείας και τους αγροτικούς ιατρούς. Όπως σημειώνει μάλιστα η Ένωση, το πρόβλημα θα οξυνθεί στο μέλλον λόγω και της αναμενόμενης λειτουργίας του νέου χώρου των ΤΕΠ, όπου, όμως, απαιτείται επιπλέον προσωπικό.
Στην Παιδιατρική Κλινική απέμειναν τρεις γιατροί με τουλάχιστον 10 εφημερίες ο καθένας μέσα στον μήνα, ενώ ταυτόχρονα είναι υπαρκτός ανά πάσα στιγμή ο κίνδυνος αναστολής λειτουργίας της.
Η εικόνα που καταγράφεται στο Νοσοκομείο Κορίνθου δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το δημόσιο σύστημα Υγείας. Η συνεχής υποστελέχωση, οι εξαντλητικές εφημερίες και η απουσία βασικών ειδικοτήτων δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες τόσο για τους υγειονομικούς όσο και για τους ασθενείς. Την ώρα που οι ανάγκες αυξάνονται, ιδιαίτερα σε μια περιοχή με αυξημένο πληθυσμό και υψηλή επικινδυνότητα ατυχημάτων, η ενίσχυση του νοσοκομείου με μόνιμο προσωπικό και επαρκή χρηματοδότηση μοιάζει πιο αναγκαία από ποτέ, ώστε να διασφαλιστεί η ασφαλής και ποιοτική περίθαλψη για όλους.
