Μία ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια διαπίστωσε ότι η συμπεριφορά των πατέρων έχει σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία των παιδιών τους. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί οι επιπτώσεις στην υγεία του παιδιού λόγω της συμπεριφοράς του πατέρα να είναι σημαντικότερες συγκριτικά με της μητέρας.
Στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Health Psychology, οι επιστήμονες παρατήρησαν τις αλληλεπιδράσεις βρεφών 10 μηνών, με τον πατέρα και την μητέρα τους. Στη συνέχεια συγκέντρωσαν εκ νέου στοιχεία όταν τα παιδιά ήταν 2 και 7 ετών. Διαπίστωσαν ότι οι πατέρες που ήταν λιγότερο προσεκτικοί στα 10 μηνών παιδιά τους ήταν πιθανό οι ίδιοι να έχουν πρόβλημα στις συναναστροφές τους με άλλους ανθρώπους, ή να ανταγωνίζονται τις μητέρες για το ποιος θα κερδίσει την προσοχή των παιδιών. Στην ηλικία των 7 ετών, τα παιδιά αυτών των πατέρων ήταν πιο πιθανό να έχουν δείκτες κακής καρδιακής ή μεταβολικής υγείας, όπως φλεγμονή και υψηλό σάκχαρο στο αίμα.
Για να κατανοήσει καλύτερα τη δυναμική όλης της οικογένειας, η ομάδα του Penn State εξέτασε βιντεοσκοπημένες αλληλεπιδράσεις 18 λεπτών μεταξύ μητέρων, πατέρων και των παιδιών τους εν ώρα παιχνιδιού σε διάφορες χρονικές στιγμές, δίνοντας βαθμολογίες για την ευαισθησία και το θετικό συναίσθημα των γονέων, καθώς και για τη δυναμική της συν-γονικής μέριμνας, όπως είναι η ανταγωνιστικότητα ή η απομάκρυνση του ενός γονέα. Αυτές οι συμπεριφορές μερικές φορές προέκυπταν όταν ο πατέρας προσπαθούσε να αποσπάσει την προσοχή του παιδιού από τη μητέρα, δήλωσε ο Δρ. Alp Aytuglu, μεταδιδακτορικός υπότροφος στο Κολλέγιο Υγείας και Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Penn State και συγγραφέας της εργασίας.
«Μπορεί να μην κερδίσετε την προσοχή του παιδιού και αυτό θα μπορούσε να σας κάνει να απομακρυνθείτε», είπε. «Κυρίως οι άνδρες, σε σύγκριση με τις μητέρες, μπορούν εύκολα να αποσυρθούν όταν βλέπουν ότι δεν κερδίζουν», πρόσθεσε. Στη συνέχεια, όταν τα παιδιά ήταν 7 ετών, οι ερευνητές πήραν δείγματα αίματος από τα δάχτυλά τους για να μετρήσουν τέσσερις φλεγμονώδεις και μεταβολικούς δείκτες.
Αυτό που προέκυψε ήταν ότι οι πατέρες που ασχολούνταν πιο ευαισθητοποιημένα με τα μωρά τους ήταν καλύτεροι στη συν-γονική μέριμνα. Και τα παιδιά των οποίων οι γονείς συνεργάζονταν πιο εύκολα μεταξύ τους είχαν χαμηλότερα επίπεδα C-αντιδρώσας πρωτεΐνης, ή CRP, και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, ή HbA1c. Αυτοί οι δείκτες επηρεάζουν την υγεία για μεγάλο χρονικό διάστημα, υποδηλώνοντας ότι τα παιδιά μπορεί να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο για χρόνιες ασθένειες στη μέση ηλικία ή αργότερα.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι μόνο οι μπαμπάδες έχουν σημασία, και όχι οι μαμάδες», δήλωσε η Hannah M.C. Schreier, αναπληρώτρια καθηγήτρια βιοσυμπεριφορικής υγείας στο Penn State και επίσης συγγραφέας της μελέτης. Αντίθετα, είπε η Δρ. Schreier, υποδηλώνει ότι η θετική εμπλοκή των μπαμπάδων κατά τη βρεφική και νηπιακή ηλικία βελτιώνει την υγεία συνολικά της οικογένειας.
