Ένα πολλά υποσχόμενο εργαλείο για την υποστήριξη νέων με κατάθλιψη εντόπισε μια πιλοτική μελέτη από ερευνητές στην Αυστραλία.
Η πιλοτική κλινική δοκιμή GENE-YD που διεξήχθη στο Ινστιτούτο Perron στο Nedlands διαπίστωσε ότι ο φαρμακογενετικός (PGx) έλεγχος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένα χρήσιμο εργαλείο για τη συνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών σε νέους με κατάθλιψη.
Ευρήματα που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στο περιοδικό Translational Psychiatry του Nature αποκάλυψαν ότι η δοκιμή έδειξε επίσης τη δυνατότητα για μια μεγαλύτερη μελέτη που συγκρίνει τη συνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών με καθοδήγηση PGx με τη «συνήθη θεραπεία» σε νέους Αυστραλούς με κατάθλιψη.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, ο φαρμακογενετικός έλεγχος αποτελεί μια προσέγγιση εξατομικευμένης ιατρικής, η οποία εξετάζει πώς η γενετική ενός ατόμου ενδέχεται να επηρεάσει την απόκρισή του σε συγκεκριμένα φάρμακα, ενώ παράλληλα μπορεί να προσφέρει στους κλινικούς ιατρούς μια επιπλέον πηγή πληροφοριών κατά τη συνταγογράφηση φαρμακευτικής αγωγής.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε από μια ομάδα 13 ερευνητών, μεταξύ των οποίων και ο πρώτος συγγραφέας Bradley Roberts, υποψήφιος διδάκτορας στο Ινστιτούτο Perron και στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας (University of WA).
Τι ανακάλυψαν οι ερευνητές
«Τα ευρήματα από την πιλοτική μας μελέτη υποδηλώνουν ότι οι φαρμακογενετικές δοκιμές μπορούν να προσφέρουν έναν πρακτικό τρόπο για να γίνουν αυτές οι αποφάσεις πρώιμης συνταγογράφησης πιο εξατομικευμένες», δήλωσε ο Bradley Roberts.
«Ο σχεδιασμός της τριπλά τυφλής δοκιμής μας, σήμαινε ότι οι ασθενείς, οι κλινικοί γιατροί και οι ερευνητές δεν γνώριζαν ποιος έλαβε γονιδιακά καθοδηγούμενη θεραπεία έναντι της τυπικής φροντίδας, για να διασφαλιστεί η μέγιστη αντικειμενικότητα και να ελαχιστοποιηθεί η μεροληψία. Βρήκαμε επίσης ενθαρρυντικά πρώιμα σημάδια ότι η συνταγογράφηση με φαρμακογονιδιακή καθοδήγηση μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα, να μειώσει τις παρενέργειες και να υποστηρίξει την ποιότητα ζωής», πρόσθεσε.
Ο Bradley Roberts δήλωσε ότι η εύρεση του κατάλληλου αντικαταθλιπτικού για τους νέους μπορεί να είναι μια μακρά και δύσκολη διαδικασία, επηρεάζοντας ενδεχομένως την εκπαίδευσή τους, την οικοδόμηση σχέσεων και την καθημερινή τους ζωή, καθώς και την εμπιστοσύνη στις επόμενες διαδικασίες θεραπείας.
«Όταν χρησιμοποιείται παράλληλα με την κλινική κρίση, η PGx προσφέρει μια ευκαιρία για εξατομίκευση της συνταγογράφησης και ενδεχομένως μείωση της διαδικασίας δοκιμής και λάθους που συχνά εμπλέκεται στην εύρεση μιας καλά ανεκτής και αποτελεσματικής θεραπείας», είπε.
«Με τα αντικαταθλιπτικά να συγκαταλέγονται πλέον μεταξύ των πιο συχνά συνταγογραφούμενων φαρμάκων στην Αυστραλία, είναι ολοένα και πιο σημαντικό να συνταγογραφούνται όσο το δυνατόν πιο ασφαλή και αποτελεσματικά. Ακόμα και οι μέτριες βελτιώσεις στην επιλογή ενός κατάλληλου φαρμάκου θα μπορούσαν να μειώσουν τις περιττές παρενέργειες που σχετίζονται με τη φαρμακευτική αγωγή και να βοηθήσουν τους νέους να φτάσουν σε μια αποτελεσματική θεραπεία νωρίτερα».
Ο Sean Hood, ψυχίατρος στην Υπηρεσία Υγείας North Metropolitan (North Metropolitan Health Service) και συνδιευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας και την Ανθεκτικότητα (Suicide Prevention and Resilience Research Centre), ήταν ένας από τους τρεις κύριους συντάκτες της μελέτης.
«Η εργασία αυτή συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη της ιατρικής ακριβείας στην ψυχιατρική — ώστε να μπορούμε να επιλέγουμε το κατάλληλο φάρμακο για τον κατάλληλο ασθενή, την κατάλληλη στιγμή», δήλωσε ο καθηγητής Hood.
Το φιλανθρωπικό ίδρυμα Stan Perron Charitable Foundation χρηματοδοτεί μια νέα μελέτη, την PGx-ADAPT —η οποία βασίζεται σε προγενέστερες έρευνες, συμπεριλαμβανομένου του έργου GENE-YD—, η οποία θα υλοποιηθεί τόσο σε αστικές όσο και σε αγροτικές περιοχές της Δυτικής Αυστραλίας (WA). Στόχος είναι ο από κοινού σχεδιασμός και η πιλοτική εφαρμογή ενός μοντέλου που θα επιτρέπει στους γιατρούς να συνταγογραφούν αντικαταθλιπτικά αξιοποιώντας την καθοδήγηση της φαρμακογονιδιωματικής (PGx).
Ο Bradley Roberts ανέφερε ότι η πρόσφατη μελέτη ήταν μια μικρή πιλοτική έρευνα, επομένως απαιτούνται δοκιμές μεγαλύτερης κλίμακας. «Ωστόσο, αυτά τα πρώιμα αποτελέσματα παρέχουν μια ελπιδοφόρα βάση για να εξετάσουμε εάν αυτή η προσέγγιση μπορεί να επιφέρει ουσιαστική διαφορά στην καθημερινή κλινική πρακτική», κατέληξε ο ίδιος.
