Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας, γνωστή ως ΔΕΠΥ, είναι μια συμπεριφορική και νευροαναπτυξιακή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από απροσεξία, υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα. Συνήθως διαγιγνώσκεται στην παιδική ηλικία.
Δεν υπάρχει οριστική θεραπεία για τη ΔΕΠΥ, ωστόσο οι διαθέσιμες παρεμβάσεις περιλαμβάνουν συμπεριφορική θεραπεία και φαρμακευτική αγωγή.
Ωστόσο, μια νέα μελέτη υποστηρίζει ότι τα παιδιά που θηλάζουν αποκλειστικά τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους φαίνεται πως έχουν χαμηλότερο κίνδυνο να εμφανίσουν συμπτώματα ΔΕΠΥ.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μπέργκεν στη Νορβηγία εντόπισαν συσχέτιση ανάμεσα στη διάρκεια του θηλασμού και στην πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων ΔΕΠΥ στο παιδί. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Biological Psychiatry.
«Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι τα ψυχιατρικά συμπτώματα και οι ψυχιατρικές διαταραχές μπορούν να επηρεαστούν τόσο από γενετικούς όσο και από περιβαλλοντικούς παράγοντες», εξήγησε η Berit Skretting Solberg, ψυχίατρος και ερευνήτρια στο Τμήμα Βιοϊατρικής του Πανεπιστημίου του Μπέργκεν και ανώτερη σύμβουλος στο Betanien Hospital.
«Διαπιστώσαμε ότι όσο περισσότερο θήλαζε αποκλειστικά ένα παιδί, έως τους 6 μήνες, τόσο χαμηλότερα ήταν τα επίπεδα των συμπτωμάτων ΔΕΠΥ στις ηλικίες των 3, 5 και 8 ετών», πρόσθεσε η Solberg.
Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από περισσότερα από 37.000 παιδιά που γεννήθηκαν στη Νορβηγία από το 1999 έως το 2009. Κατέγραψαν τα μοτίβα θηλασμού και παρακολούθησαν τα παιδιά στις ηλικίες των 3, 5 και 8 ετών.
Διαπίστωσαν ότι κάθε μορφή θηλασμού συνδεόταν με μειωμένα συμπτώματα ΔΕΠΥ, όμως η επίδραση γινόταν ισχυρότερη όσο αυξάνονταν η διάρκεια και η ένταση του θηλασμού, με το μεγαλύτερο όφελος να καταγράφεται στον αποκλειστικό θηλασμό έως τους 6 μήνες.
Η μελέτη διαπίστωσε επίσης σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, καθώς τα κορίτσια εμφάνισαν τις ισχυρότερες συσχετίσεις σε όλες τις ηλικίες.
Η Solberg επισήμανε ότι, παρότι η κληρονομικότητα είναι πιθανότατα ο ισχυρότερος παράγοντας κινδύνου για τη ΔΕΠΥ, οι νευροαναπτυξιακές διαταραχές διαμορφώνονται από πολλούς παράγοντες.
Η σημασία του θηλασμού
Το μητρικό γάλα αποτελεί την κύρια τροφή για τα περισσότερα παιδιά κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η UNICEF συστήνουν ο θηλασμός να ξεκινά μέσα στην πρώτη ώρα από τη γέννηση και τα παιδιά να θηλάζουν αποκλειστικά τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους. Αυτό σημαίνει ότι δεν λαμβάνουν καμία άλλη τροφή ή υγρό, ούτε νερό.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι αρκετοί βιολογικοί μηχανισμοί μπορεί να εξηγούν αυτή τη σύνδεση. Το μητρικό γάλα περιέχει μακροθρεπτικά συστατικά, βιταμίνες, πρεβιοτικά και προβιοτικά, συστατικά που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα και άλλες βιολογικά ενεργές ουσίες, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου στα πρώτα χρόνια της ζωής.
Παρά τα οφέλη αυτά, πολλές γυναίκες δεν θηλάζουν για τη συνιστώμενη διάρκεια ή δεν θηλάζουν καθόλου. Η μελέτη διαπίστωσε ότι, κατά μέσο όρο, οι συμμετέχουσες θήλαζαν αποκλειστικά για λιγότερο από 4 μήνες.
Οι λόγοι για τους οποίους μια γυναίκα μπορεί να μη θηλάσει είναι πολλοί. Ορισμένες δεν μπορούν να θηλάσουν λόγω προϋπάρχοντων προβλημάτων υγείας, ενώ άλλες σταματούν νωρίτερα από ό,τι είχαν σχεδιάσει, εξαιτίας του ωραρίου εργασίας ή της ανεπαρκούς υποστήριξης.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το βρεφικό γάλα, που συνήθως έχει βάση το αγελαδινό γάλα, είναι η μόνη συνιστώμενη εναλλακτική στο μητρικό γάλα κατά τους πρώτους 12 μήνες της ζωής.
Όπως ισχύει για κάθε παρατηρητική μελέτη, οι συγγραφείς τονίζουν ότι χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να αποσαφηνιστούν οι μηχανισμοί πίσω από αυτή τη συσχέτιση.
