Ειδικοί στη συμπεριφορά των ζώων στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο στη Βραζιλία θέλησαν να διερευνήσουν τι μπορεί να σημαίνει όταν οι γάτες νιαουρίζουν επίμονα. Έτσι, προχώρησαν σε ένα «πείραμα» με τη συμμετοχή 38 κατοικίδιων γατών και παρατήρησαν τη συμπεριφορά τους όταν οι ιδιοκτήτες τους ήταν παρόντες ή απόντες.
Αυτό που διαπίστωσαν οι ερευνητές ήταν ότι οι γάτες γίνονταν τέσσερις φορές πιο «γκρινιάρες» όταν οι αγαπημένοι τους κηδεμόνες βρίσκονταν κοντά τους. «Τα αποτελέσματα αυτά συνάδουν με την άποψη ότι το νιαούρισμα επιτελεί επικοινωνιακό μέσο στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ γατών και ανθρώπων», γράφουν οι ερευνητές στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Animal Behaviour.
Οι γάτες διαθέτουν ένα ποικίλο και συχνά πολύ διακριτικό «ρεπερτόριο» επικοινωνιακών δεξιοτήτων, ωστόσο ένα συγκεκριμένο μέσο φαίνεται πως έχει εξελιχθεί ειδικά για να «χειρίζεται» τους ιδιοκτήτες τους: το νιαούρισμα.
Είναι γνωστό ότι, οι γάτες νιαουρίζουν συχνά - και μερικές φορές δυνατά - όταν βρίσκονται κοντά σε ανθρώπους, ενώ το κάνουν σχετικά σπάνια όταν βρίσκονται ανάμεσα σε άλλες γάτες. Επιπλέον, οι αδέσποτες γάτες νιαουρίζουν πολύ λιγότερο συχνά από τις οικόσιτες, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτή η συμπεριφορά σχετίζεται με την εγγύτητα προς τους ανθρώπους.
Οι γάτες νιαουρίζουν διαφορετικά ανάλογα με την περίσταση
Οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι το νιαούρισμα αποσκοπεί στο να ωθήσει τους ανθρώπους να κάνουν κάτι. Υπάρχουν, μάλιστα, διαφορετικά είδη νιαουρισμάτων: άλλο για το φαγητό, και άλλο για να ζητήσουν χάδια. Υπάρχει, ωστόσο, διαφορά ανάμεσα στο να βγάζει κανείς μια κραυγή από καθαρή ενόχληση και στο να φωνάζει στον «υπηρέτη» του να έρθει και να δώσει λύση σε κάποιο πρόβλημα.
Οι ερευνητές επέλεξαν 38 οικόσιτες γάτες, οι ιδιοκτήτες των οποίων ανέφεραν ότι τα ζώα νιαούριζαν αρκετά συχνά όταν επρόκειτο για φαγητό. Στη συνέχεια, τοποθέτησαν μια αγαπημένη λιχουδιά μέσα σε ένα μικρό πλαστικό κουτί με τρύπες. Οι γάτες μπορούσαν να μυρίσουν τη λιχουδιά και ήξεραν ότι βρισκόταν εκεί μέσα, αλλά δεν μπορούσαν να την φάνε. Για να απολαύσουν τη λιχουδιά, χρειάζονταν τη βοήθεια του ιδιοκτήτη τους.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές παρατήρησαν τι συνέβαινε κατά τη διάρκεια ενός λεπτού υπό δύο διαφορετικές συνθήκες: με την παρουσία ενός ανθρώπου που έδινε προσοχή, ή χωρίς την παρουσία ανθρώπου στον χώρο. Αν υπήρχε κάποιος άνθρωπος στον οποίο μπορούσαν να απευθύνουν το παράπονό τους, οι γάτες αυτές γίνονταν θορυβώδεις.
Οι ερευνητές κατέγραψαν συνολικά 86 νιαουρίσματα όταν βρισκόταν παρών κάποιος άνθρωπος, σε σύγκριση με μόλις 20 νιαουρίσματα όταν η γάτα ήταν εντελώς μόνη της. Μια στατιστική ανάλυση αποκάλυψε ότι η πιθανότητα να νιαουρίσει μια γάτα ήταν πάνω από 16 φορές μεγαλύτερη όταν βρισκόταν άνθρωπος στον χώρο. Και, πράγματι, οι γάτες εξέφραζαν με τα νιαουρίσματά τους τα προβλήματά τους. Οι ερευνητές κατέγραψαν επίσης τι έκαναν οι γάτες την ώρα που νιαούριζαν. Συχνά έστρεφαν το βλέμμα τους προς τον άνθρωπο, εναλλάσσοντας μερικές φορές την προσοχή τους ανάμεσα στον επίδοξο «σωτήρα» τους και το κουτί με τις λιχουδιές – μια κίνηση που έμοιαζε ξεκάθαρα με έκκληση.
Επιπλέον, εάν δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία στο χώρο, η γάτα περνούσε περισσότερη ώρα μένοντας ακίνητη και κοιτάζοντας την πόρτα. Αυτό υποδηλώνει ότι οι γάτες δεν διαμαρτύρονταν απλώς, αλλά προσάρμοζαν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με το ποιος ήταν διαθέσιμος να δώσει λύση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι γάτες κατανοούσαν συνειδητά πως οι άνθρωποι μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα, ούτε ότι κάθε νιαούρισμα αποτελούσε ένα σκόπιμο αίτημα. Υποδηλώνει, ωστόσο, ότι το νιαούρισμα είναι κάτι περισσότερο από μια απλή, ακούσια έκφραση των συναισθημάτων μιας γάτας.
