Μία νέα μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης σε δείγμα 300.000 Δανών – ασθενών με καρκίνο χωρίς ιστορικό ψυχικής νόσου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι επιπτώσεις του καρκίνου στη ζωή ενός ανθρώπου δεν έχουν μόνο σωματικό αντίκτυπο. Η μελέτη παρακολούθησε ασθενείς με καρκίνο μεταξύ των ετών 1995 και 2015. Μεταξύ άλλων, ψυχικών διαταραχών μελετήθηκε η κατάθλιψη και το άγχος.

Όπως διαπιστώθηκε, οι ασθενείς που διαγιγνώσκονται με καρκίνο έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν ψυχική διαταραχή αργότερα στη ζωή τους σε σύγκριση με τα άτομα που δεν έχουν καρκίνο. Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη διαπίστωσε ότι ένας στους δύο ασθενείς ανέπτυξε ψυχική διαταραχή σε βάθος χρόνου από τη διάγνωση του καρκίνου.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης πενταπλάσια αύξηση του κινδύνου εμφάνισης ψυχικής διαταραχής που οδηγεί σε νοσηλεία ή συνταγογράφηση ψυχοτρόπων φαρμάκων κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους μετά τη διάγνωση του καρκίνου. Ο κίνδυνος στη συνέχεια μειώνεται σημαντικά, αλλά παραμένει αυξημένος μεταξύ των ασθενών με καρκίνο. Ακόμα και μετά από δέκα χρόνια, ο κίνδυνος εμφάνισης ψυχικής διαταραχής εξακολουθεί να είναι 40% υψηλότερος από ό,τι στον γενικό πληθυσμό.

Η εμφάνιση ψυχικών διαταραχών καταγράφηκε όταν ένας ασθενής είτε νοσηλεύτηκε για ψυχιατρική πάθηση είτε του συνταγογραφήθηκε φαρμακευτική αγωγή για τη θεραπεία ψυχικής νόσου. Τα λεπτομερή εθνικά μητρώα υγείας της Δανίας παρείχαν τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάλυση.

«Τα δεδομένα μας, δείχνουν μια σημαντική διαφορά μεταξύ των ατόμων με καρκίνο και εκείνων χωρίς καρκίνο όσον αφορά την ανάπτυξη ψυχικών διαταραχών», λέει ο Christoffer Johansen, κλινικός καθηγητής στο Τμήμα Κλινικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης και του Rigshospitalet, και ένας από τους ερευνητές της μελέτης.

Τα ευρήματα δείχνουν επίσης ότι οι ασθενείς που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του παγκρέατος, καρκίνο του εγκεφάλου, καρκίνο του οισοφάγου, καρκίνο του πνεύμονα ή καρκίνο του ήπατος αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ψυχικής διαταραχής από ό,τι οι ασθενείς που έχουν διαγνωστεί, για παράδειγμα, με καρκίνο του μαστού, καρκίνο του προστάτη ή μελάνωμα.

«Οι καρκίνοι με μικρότερο προσδόκιμο ζωής είναι επίσης αυτοί που σχετίζονται με τον μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης ψυχικών διαταραχών», λέει ο Christoffer Johansen, προσθέτοντας ότι: «Αντίθετα, οι πιθανότητες επιτυχούς θεραπείας και επιβίωσης είναι πολύ μεγαλύτερες για τον καρκίνο του μαστού, τον καρκίνο του προστάτη και το μελάνωμα. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο βλέπουμε χαμηλότερο κίνδυνο σε αυτές τις ομάδες, αν και ο κίνδυνος παραμένει σημαντικά υψηλότερος από ό,τι μεταξύ των ατόμων χωρίς καρκίνο».

Τα ευρήματα της μελέτης αναδεικνύουν ένα υπαρκτό πρόβλημα και καθιστούν επιτακτικές τις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ψυχολογικές πτυχές της φροντίδας των ασθενών με καρκίνο.