Η σωματική άσκηση κάνει καλό στην υγεία. Επίσης, όπως διαπιστώθηκε μέσα από μία μελέτη μπορεί να έχει ευεργετικά οφέλη στους ασθενείς με Πάρκινσον. Πιο συγκεκριμένα, η μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 7 Οκτωβρίου 2026 στο περιοδικό Neurology κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διατήρηση της σωματικής δραστηριότητας μπορεί να έχει οφέλη τόσο για την κινητικότητα όσο και για τις γνωστικές λειτουργίες (σκέψη και μνήμη) σε άτομα με νόσο Πάρκινσον.
Το δείγμα της μελέτης
Στη μελέτη συμμετείχαν σχεδόν 300 άτομα με ήπια έως μέτρια νόσο Πάρκινσον, με μέσο όρο ηλικίας τα 66 έτη. Η παρακολούθηση των συμμετεχόντων διήρκεσε έως και επτά χρόνια. Κάθε χρόνο, οι ερευνητές αξιολογούσαν τα κινητικά τους συμπτώματα καθώς και τις ικανότητες σκέψης και μνήμης.
Οι συμμετέχοντες ανέφεραν τη διάρκεια της μέτριας και έντονης σωματικής δραστηριότητας στην οποία επιδίδονταν στην εργασία, στο σπίτι, όπως επίσης και κατά τη διάρκεια των χόμπι ή των ψυχαγωγικών τους δραστηριοτήτων. Στις δραστηριότητες μέτριας έντασης περιλαμβάνονταν το γρήγορο περπάτημα, το ήπιο κολύμπι, το σκούπισμα με την ηλεκτρική σκούπα και το κούρεμα του γκαζόν. Στις δραστηριότητες έντονης έντασης περιλαμβάνονταν το τρέξιμο (jogging), η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα, το φτυάρισμα και η μεταφορά βαριών φορτίων.
Τα άτομα που ανέφεραν περισσότερες από οκτώ ώρες σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα παρουσίασαν βραδύτερη έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών (σκέψη και μνήμη) και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων σε σύγκριση με εκείνα που ανέφεραν τέσσερις ώρες ή λιγότερο σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα.
Όταν οι ερευνητές διαχώρισαν τον χρόνο δραστηριότητας από την ένταση, διαπίστωσαν ότι ο συνολικός χρόνος δραστηριότητας εξακολουθούσε να συνδέεται με βραδύτερη έκπτωση των λειτουργιών, ενώ η έντονη δραστηριότητα από μόνη της δεν παρουσίαζε αυτή τη συσχέτιση. Αυτό υποδηλώνει ότι ο χρόνος που αφιερώνουν οι άνθρωποι στη σωματική δραστηριότητα ενδέχεται να είναι πιο σημαντικός από την ένταση της άσκησης.
Ωστόσο, η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η σωματική δραστηριότητα ήταν η αιτία για τη βραδύτερη έκπτωση των λειτουργιών. Οι συμμετέχοντες ανέφεραν οι ίδιοι τη δραστηριότητά τους —στοιχεία που ενδέχεται να μην ήταν πάντα ακριβή— και οι ερευνητές σημείωσαν ότι τα άτομα στα οποία η νόσος Πάρκινσον εξελισσόταν πιο αργά ίσως είχαν μεγαλύτερη δυνατότητα να παραμείνουν δραστήρια.
