Ενθαρρυντικά είναι τα συμπεράσματα της πρώτης ελληνικής μελέτης που πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών για την υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση με εμπλοκή υποστηρικτών σε άτομα με διατροφικές διαταραχές. Η μελέτη έδειξε μείωση των συμπτωμάτων των διατροφικών διαταραχών σε τρεις μήνες.

Τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν στο 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γνωσιακών & Συμπεριφορικών Ψυχοθεραπειών, στη Θεσσαλονίκη (6–8 Νοεμβρίου 2026). Η υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση αναφέρεται στα γεύματα που ο ασθενής τρώει με τη στήριξη εξειδικευμένου κλινικού και, όταν χρειάζεται, με τη συμμετοχή της οικογένειάς του.

Σε 40 ασθενείς, ηλικίας 12 έως 57 ετών, τα συμπτώματα της διατροφικής διαταραχής μειώθηκαν σημαντικά μετά από τρεις μήνες. Η μελέτη είναι μία από τις λίγες διεθνώς και η μοναδική στην Ελλάδα που εξετάζει την υποστηριζόμενη σίτιση στην εξωνοσοκομειακή θεραπεία. Διεθνώς, η υποστήριξη στο γεύμα έχει μελετηθεί κυρίως στη νοσηλεία. Πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση εντόπισε μόνο έξι μελέτες, από τις οποίες μόνο μία αφορούσε εξωτερικούς ασθενείς.

Τι βρήκε η μελέτη

Οι ασθενείς συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια στην έναρξη της θεραπείας και τρεις μήνες αργότερα.

Μετά το τρίμηνο:

•Ο περιορισμός της τροφής μειώθηκε κατά 58%. Είναι η συμπεριφορά που στοχεύει άμεσα το θεραπευτικό γεύμα.
•Η συνολική συμπτωματολογία της διατροφικής διαταραχής μειώθηκε κατά 36%. Μειώθηκαν επίσης η ανησυχία για τη διατροφή και η ανησυχία για το βάρος και το σχήμα του σώματος.
•Η ψυχολογική δυσφορία μειώθηκε επίσης. Η μείωση ήταν στατιστικά σημαντική για το άγχος και την κατάθλιψη και οριακή για το στρες. Τους πρώτους μήνες η υποστηριζόμενη σίτιση, με τις εβδομαδιαίες συνεδρίες των υποστηρικτών, είναι η μόνη θεραπεία που δίνεται στο Κέντρο. Για τον λόγο αυτό οι αλλαγές αφορούν κυρίως το θεραπευτικό γεύμα.

«Στις διατροφικές διαταραχές η τροφή είναι δοσολογημένο φάρμακο. Οι ασθενείς θέλουν να γίνουν καλά, αλλά δεν μπορούν να πάρουν μόνοι τους αυτό το φάρμακο. Ο υποσιτισμένος εγκέφαλος δεν λειτουργεί όπως πριν: τα νευρωνικά κυκλώματα που ρυθμίζουν την πείνα, τον φόβο και τις συνήθειες κάνουν το φαγητό να μοιάζει με απειλή και κρατούν τον ασθενή εγκλωβισμένο στη νόσο. Η υποστηριζόμενη θεραπευτική σίτιση με εμπλοκή των υποστηρικτών είναι η συνθήκη που διασφαλίζει ότι ο ασθενής θα λάβει τη δόση του, γεύμα με γεύμα», δηλώνει η Δρ. Μαρία Τσιάκα, ψυχολόγος (PhD, King’s College London), που εφαρμόζει την υποστηριζόμενη σίτιση από το 2012.

«Το τραπέζι είναι το πεδίο όπου ο ασθενής έρχεται αντιμέτωπος με τη νόσο. Εκεί συναντά αυτό που φοβάται περισσότερο και, με τη στήριξη της θεραπευτικής ομάδας και των υποστηρικτών του, διαπιστώνει σταδιακά ότι αυτό που φοβάται δεν συμβαίνει. Τα πρώτα μας αποτελέσματα δείχνουν ότι, όταν ο ασθενής είναι κλινικά σταθερός, η θεραπεία αυτή μπορεί να γίνει με ασφάλεια και εκτός νοσοκομείου, με την οικογένεια ενεργά δίπλα του σε κάθε βήμα», προσθέτει.

Η μελέτη έγινε στο Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών, με έγκριση της Επιτροπής Ηθικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Την υπογράφουν η Δρ. Μαρία Τσιάκα και η Ελένα Διέτη. Συμμετείχαν 40 ασθενείς, 38 γυναίκες και 2 άνδρες, με μέσο όρο ηλικίας τα 22 έτη (εύρος 12 έως 57 ετών).

Οι περισσότεροι είχαν νευρική ανορεξία (76,9%). Οι υπόλοιποι είχαν νευρική βουλιμία (15,4%) ή διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας (7,7%). Η παρέμβαση ακολουθεί το μοντέλο SITMS (Supporter Inclusive TherapeuticMeal Support), που ανέπτυξε η Δρ. Τσιάκα, και περιλαμβάνει διαφορετικά θεραπευτικά πρωτόκολλα:

•Θεραπευτικά γεύματα μίας ώρας, 3 έως 5 φορές την εβδομάδα, με κλινικό στο τραπέζι.
•Δομημένο πλάνο διατροφής με σταδιακή έκθεση τροφών που φοβάται ο ασθενής.
•Ψυχιατρική υποστήριξη
•Συμμετοχή γονέων, συντρόφων ή αδελφών στο γεύμα, ανάλογα με τη δυσκολία, και εβδομαδιαία ατομική συνεδρία για τους ίδιους.
•Εκπαίδευση υποστηρικτών για την σίτιση στο σπίτι
•Συνδυασμός θεραπευτικών προσεγγίσεων και πρωτοκόλλων. Η διεπιστημονική ομάδα συνδυάζει διαφορετικά θεραπευτικά πρωτόκολλα.