Η κατάσταση με τις ΜΕΘ Παίδων στη Βόρεια Ελλάδα δεν είναι απλώς προβληματική -είναι επικίνδυνη. Και όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως μια «δύσκολη αλλά διαχειρίσιμη πραγματικότητα», τα γεγονότα αποδεικνύουν το αντίθετο. Πρόκειται για μια διαρκή κρίση που εκθέτει παιδιά σε άμεσο κίνδυνο.
Όταν ένα παιδί χρειάζεται ΜΕΘ, κάθε λεπτό μετρά. Δεν υπάρχει περιθώριο για καθυστερήσεις, μετακινήσεις και γραφειοκρατία. Κι όμως, στη Βόρεια Ελλάδα, η αναζήτηση μιας διαθέσιμης κλίνης ΜΕΘ συχνά μετατρέπεται σε έναν αγώνα δρόμου χωρίς εγγυημένο τέλος. Με μόλις οκτώ κλίνες ΜΕΘ για παιδιά να καλύπτουν μια τεράστια γεωγραφική περιοχή, η πιθανότητα άμεσης εξυπηρέτησης μοιάζει περισσότερο με τύχη παρά με οργανωμένο σύστημα υγείας.
Παράλληλα, στην Αττική λειτουργούν οργανωμένες ΜΕΘ Παίδων σε μεγάλα νοσοκομεία, ενώ στην περιφέρεια οι διαθέσιμες δομές είναι ελάχιστες.
Πέραν του Ιπποκρατείου, μονάδες λειτουργούν:
- στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου,
- στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου
- στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας.
Το πρόσφατο περιστατικό με τον σοβαρό τραυματισμό ενός 7χρονου παιδιού ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο αυτή την πραγματικότητα. Διαδοχικές διακομιδές από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, αναμονή, αγωνία -όλα όσα δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν όταν πρόκειται για επείγουσα ανάγκη ΜΕΘ. Κάθε τέτοια μετακίνηση δεν είναι απλώς μια διαδικασία, αλλά είναι ένας επιπλέον κίνδυνος.
Η έλλειψη επαρκών μονάδων ΜΕΘ δεν είναι νέο πρόβλημα. Είναι γνωστό, καταγεγραμμένο και επαναλαμβανόμενο. Αυτό που αλλάζει κάθε φορά είναι τα πρόσωπα. Και όσο οι υποδομές δεν ενισχύονται, οι ιστορίες αυτές θα πολλαπλασιάζονται.
Το ζήτημα των ΜΕΘ δεν αφορά μόνο αριθμούς και κλίνες. Αφορά την ισότητα στην πρόσβαση στην υγεία. Δεν μπορεί η τύχη ενός παιδιού να καθορίζεται από το πού βρίσκεται γεωγραφικά. Δεν μπορεί η ανάγκη για ΜΕΘ να σημαίνει αυτόματα μεταφορά εκατοντάδων χιλιομέτρων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία του ασθενούς αλλά και την ψυχολογία της οικογένειας.
Παράλληλα, το ιατρικό προσωπικό δίνει καθημερινά μάχη μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές των ΜΕΘ καλούνται να λειτουργήσουν στα όρια, διαχειριζόμενοι περιστατικά υψηλής σοβαρότητας χωρίς τα απαραίτητα μέσα. Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μόνο υλικοτεχνικό, αλλά και βαθιά συστημικό.
Η συζήτηση για την ενίσχυση των ΜΕΘ δεν μπορεί να περιορίζεται σε εξαγγελίες. Απαιτεί άμεσες, συγκεκριμένες και μετρήσιμες παρεμβάσεις. Περισσότερες κλίνες, καλύτερη κατανομή πόρων, στελέχωση με εξειδικευμένο προσωπικό.Γιατί κάθε καθυστέρηση κοστίζει. Και όταν μιλάμε για παιδιά που χρειάζονται ΜΕΘ, το κόστος δεν μετριέται σε αριθμούς. Μετριέται σε ζωές.
